Uit Mechelen, had een eigen systeem uitgedokterd dat gebruikmaakte van de bestaande telegraaflijnen in de stad. Het werd unaniem aanvaard voor de prijs van 4.890 Bf.

Onmiddellijk werd nu het art.24 van het Brandweerreglement gewijzigd. Zodra een brand zich in de stad voordeed werden de leden van het pompierskorps verwittigd door het sein van een elektrische bel.

In zitting van de gemeenteraad op 23 maart 1893 werd aan de firma De Poorter de aanleg en plaatsing toegewezen van elektrische bellen tussen het politiebureau en de woningen van de pompiers. Tot dan moesten onze spuiters bij brand nog steeds aan huis zelf worden verwittigd, of moesten gevolg geven aan het klaroengeschal vanop de St.Romboutstoren.

Maar het duurde nog tot 14 maart 1895 alvorens tot uitvoering ervan werd besloten, maar deze wijziging dat alleen een bel zou geplaatst worden in de woningen van de pompiers, maar zonder dat deze moesten antwoorden dat hij verwittigd was geworden zoals wel oorspronkelijk werd voorzien.

En ja het lukte

Eindelijk kon men victorie kraaien. Op 19 december 1895 rond zes uur in de morgen werd vanop het politiebureau een proefalarm gegeven, met de mededeling dat iedereen op de Grote Markt moest samenkomen.

Nauwelijks vier minuten na de eerste verwittiging was de eerste pompier present, op minder dan 15 minuten was gans het korps verwittigd.

Er werd nu wel gebruik gemaakt van het nieuwe systeem, maar het duurde toch nog tot rond 1900 vooraleer men een volledig operationeel plan had uitgekiemd, eerst een lang alarmsein als verwittiging dat er een brand was uitgebroken, onmiddellijk gevolgd door een aantal kortere seinen die men moest optellen. De som van de optelling duidde de wijk aan waar de brand was gesitueerd. Eind 1895 telde de stad Mechelen 53.772 inwoners.

Elektriciteitsnetwerk

De toekomst lag echter niet in de uitbreiding met gaslantaarns. Sinds 1885 draaide in Brussel een elektriciteitscentrale. Toen het stadsbestuur van Mechelen in 1899 een aanbod kreeg voor het aanleggen van een elektriciteitsnetwerk, hield het de boot af omwille van de hoge investeringen. Na enig geëxperimenteer, o.a op de Ijzerenleen in 1903, kwam er pas in 1908 licht aan het einde van de tunnel.

In een stedelijk netwerk bleek enkel een elektriciteitscentrale in Schaarbeek geïnteresseerd, die beheerd werd door de schatrijke ingenieur baron Eduard Empain. Die plaatste twee jaar later in de binnenstad de eerste cabines en legde de eerste kabels. Tegen november 1910 waren er toch al 350 aansluitingen op het elektriciteitsnet.

Op 1 januari 1911 werden de eerste pylonen met elektrische straatverlichting feestelijk ontstoken. Enkele weken later startte de eerste elektriciteitscentrale op aan de Antwerpsesteenweg.
Tegen 1914 waren de Ijzerenleen, Vijfhoek, Bruul en Veemarkt elektrisch verlicht en waren de openbare gebouwen en de meeste huizen in die straten op het net aangesloten.